ઇર્ષ્યાના આવરણે
પુરુષની નજર બોલી
"સ્ત્રી છે"
તું એથી જ પ્રગતિના પંથને વરી
કદી જોયું સ્ત્રી બની તે
કેટલીય મારા સ્ત્રીત્વને ફસાવવા
આતુર
નજરોથી
હું બચી..
આમ જતી વખતે
ફરી ફરી જોવ છો
ખબર મને
હજી આશા તમને,
તમારા હૃદય ને
કે
હું ફરી બોલાવીશ..!
પરંતુ હવે એવું શક્ય નથી
નાના નાના કારણો એ
" હું જાવ છું "કહેવાની
તમારી આદતના ઘાવથી
મારી બોલાવવાની આદત ઘવાયને ,
મૃત્યુને શરણ થઈ છે...
અલબત્ત લાગણી અકબંધ છે...
ભીનું જોઈ આંગણ
ચાલવાને
ડર્યા કરે ડોશી
વરસાદને કોસ્યા કરે ડોશી
ભુલથી જો લપસ્યો પગ
તો કોણ સાચવશે ? એ પ્રશ્ન નથી
પણ વઢવાને ઉભી રહેશે
છોકરા-છૈયાની હેતથી સજાવેલી વાડી
એથી જ તો
ચિંતા એ સાચવ્યા કરે ડોશી..
વધીવધીને કેટલું આગળ જઈ શકીશ !
જમીનને ના છોડી શકું !
આકાશને નહીં જ આંબી શકું !
અંતે તો લાકડું થઈ ,
ક્યાંનું ક્યાં વહેંચાઈ જઈશ..
હું વૃક્ષની જાત..
ધરા-ગગનની ચાહને મોહમાં
ક્ષિતિજ જ નું સાક્ષી કાયમનું બની રહીશ.......
બીજું તો શુ કરી શકું
જોવો ને કોરોના સામે કેવો ખરાખરીનો જંગ જામ્યો
સહુ વોરિયર્સે પોતપોતાની ફરજ કેરો રંગ જમાવ્યો
હું તો સામાન્ય વિદ્યાર્થી, ગુજરાતી,ભારતીય માનવી,
આ મહાયુધ્ધ વિશેષ તો શુ યોગદાન આપી શકું ! ..હું શું કરી શકું !
વિસારી મંદિરના ઈશ્વર,વસુધંરાના દેવને પૂજી શકું,
અમને વાઇરસથી રક્ષતા, ગુર્જર ધરાના સપૂતને વંદી શકું... હું બીજું તો શુ કરી શકું !
સંક્રમણના સંકટને ભૂલી,પીપીઈ માં જાતને પૂરી,
ગરમીમાં વધુ ગરમાટો સહતા સેવકોને સ્નેહી શકું... હું બીજું તો શુ કરી શકું !
સ્વજનોથી વિખૂટા, સેવામા સ્વ સમર્પિત કરનાર
દરેક ડૉકટર,નર્સ તેમજ સ્ટાફ માટે બસ પ્રાર્થના કરી શકું... હું બીજું તો શુ કરી શકું !
સૂમસામ રસ્તે ડામર દાઝતી ઝાળે સૂરજના તાપે
હદયે પોતાનાની ચિંતા, જાત રક્ષણમા આપનારને અર્પી શકું... હું બીજું તો શુ કરી શકું !
પાણો-આક્રોશ સામે લાકડી-સમજાવટથી ઊભા યોધ્ધાઓ,
સંયમની જીવંત મિશાલને સાથ સહકાર આપી શકું... હું બીજું તો શુ કરી શકું !
વાઇરસભર્યા વેસ્ટની કરતા સફાય હિંમતે,
સ્વચિંતા ત્યજી ફરજને વફાદાર પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા રાખી શકું... હું બીજું તો શુ કરી શકું ?l!
હજારો વિરોધ, માંગ, ફરિયાદોને જીદની ગુંજો સામે,
સહુને સાચવતા સાંભળતા પ્રશાસનને પ્રશશી શકું... હું બીજું તો શુ કરી શકું !
સ્વજનોને સમજાવી શકું, મિત્રોને નિયમમાં રાખી શકું,
વોરિયર્સને જંગ જીતાડવા,જાતને સુરક્ષિત રાખી શકું... હું બસ એટલુ જ કરી શકું...
